P.S. Jako, że nie miałem ku temu wcześniej okazji chciałbym wszystkim czytelnikom (wszystkim czterem ;p) życzyć dobrego roku 2010 – niech będzie rokiem cudów, pełnym zwycięstw w walce o spełnienie marzeń i lepszą przyszłość. I nawet jeśli będą trudniejsze chwile – nie poddawajcie się. Życzę tego Wam i sobie. A zwłaszcza pewnej bardzo drogiej mi osóbce…

Jak to już pisałem w jednej ze wcześniejszych notek – uwielbiam nocne spacery. W Polsce nie raz wychodziłem o 24 czy nawet 3 w nocy, tylko po to, żeby zrobić „małe” kilkugodzinne kółko. Niestety jednak miejskie niebo to nie to samo. Na „moim odludziu” (rodzina ogląda po raz setny Shreka, stąd nawiązanie) to co mam nad głową codziennie (a właściwie co noc ) zapiera mi dech. I do tego ta cisza… nie ma samochodów, nie ma „eee! Kaśkaa!” czy innego „ku**aaa!”, czyli nieodłącznego elementu polskich blokowisk. Ciemność, gwiazdy, cisza…cisza, którą czasem warto przerwać jakąś klimatyczną muzyczką – dzisiaj był to „Life In A Glass House” Radiohed. Trochę melancholii, która jednak jak najbardziej pasowała do dzisiejszego nieba – lekko zachmurzonego, z nieśmiało przedzierającym się księżycem. Do tego to powietrze – mieliśmy dzisiaj niezłą burzę, dzięki czemu zrobiło się rześko i przyjemnie. Ale jednek czegoś brakuje… A właściwie kogoś. Samotne chwile najlepiej spędza się w towarzystwie, czyż nie ? Nie, nie mam zamiaru pisać emowpisu w sylu „jaki to ja nieszczęśliwy, sam, a świat jest zły – idę się pociąć” Stwierdzam fakt.

Rozmawiając ze znajomymi często słyszę, że nie chodzą na nocne spacery ponieważ „chcą wrócić w jednym kawałku”. Faktycznie jest cos takiego w miastach, że mało kto czuje się bezpiecznie, szczególnie przechodząc obok przyczajonych w bramach przedstawicieli polskiej młodzieży. W Palmie był podobny problem, ale z bandami emigrantów z Ameryki Południowej – nie raz w gazetach były wiadomości, że ktoś został pobity czy nawet (tak, to prawda…) zadźgany. Za co ? A tak sobie, chłopcy się nudzili. Takich chyba czasów dożyliśmy, że zawsze należy uważać gdzie się idzie i na kogo się patrzy („jakiś problem?!”). Ale ja nie o tym miałem ;p

Tak wiem, lubię zbaczać z tematu – ale nic na to nie poradzę, że moje myśli żyją własnym życiem i ciężko mi nad nimi zapanować (brzmię teraz pewnie prawie jak jakiś schizofrenik ), a tym bardziej nie chce mi się na siłę trzymać danego tematu. Tak właśnie działa na mnie noc – paradoksalnie najpiękniejsza pora dnia.

(A z głośników: Radiohead „Paranoid Android”. Dobranoc )

Rozstrojenie

- Dziadku, dziadku! Pokaż jakąś sztuczkę! – krzyczał chłopiec biegając po salonie niczym mały demon. Starszy człowiek siedzący przy zgaszonym kominku uniósł lekko brew i głęboko westchnął. Ponad pięćdziesiąt lat spędził w akademii z czego połowę jako student, a drugą jako wykładowca. Minęły już dwa lata odkąd został wysłany na przymusową emeryturę, jego zdaniem całkiem niesłusznie. Fakt, korzystanie z magii wymaga sporo sił, ale tych miał jeszcze wystarczająco, zresztą zdecydowana większość wykładów ograniczała się do teorii. Ale przełożeni wiedzą lepiej – po co przepłacać, skoro można wysłać drogiego starca do domu „na zasłużony odpoczynek” i zatrudnić młodego absolwenta bez doświadczenia? Od zawsze wszyscy starali się oszczędzać na wszelkie sposoby, jakość zawsze schodziła na drugi plan.
- No dziadku! – dopominał się rudzielec. Żałosne. Status arcymaga, laureat Srebrnej Księgi, osoba poważana w środowisku, siedząca teraz w chłodnym pokoju z jedynym członkiem rodziny jaki mu pozostał. Kochał wnuka, mimo że od samego początku był przeciwny związkowi córki. Być może gdyby go posłuchała i nie wiązała się z wojskowym siedzieliby teraz tutaj razem, śmiejąc się i żartując. Cztery lata… Jak ten czas leci. Jak wczoraj pamiętał tą radość na twarzy jego małej Laurien, gdy ta dowiedziała się, że razem z mężem zostali zaproszeni na wystawny bankiet zorganizowany przez rząd Sellandii. Po tylu latach wojny wyglądało na to, że odwieczny konflikt w końcu się zakończył. Był to jednak dopiero początek – nikt z delegatów Królestwa Kourny nie wrócił. A przynajmniej nie żywy. Podobno tuż po przyjeździe wszyscy zostali aresztowani przez miejscową milicję i wywiezieni do lasu, gdzie odbyła się egzekucja. Jego mała Laurien…
- Dziadku? – chłopiec dostrzegł łzę w oku starca i zbliżył się do niego. – Coś się stało? Źle się czujesz?
Starzec wymusił uśmiech na twarzy i spojrzał na wnuka.
- Nie…nie, wszystko dobrze. – szybkim ruchem wytarł oczy rękawem – Zmęczony po prostu jestem. Ale – klasnął i potarł dłonie – trochę tu chłodno nie uważasz ?
Rudzielec rozpromienił się wiedząc, że zaraz dziadek pstryknięciem palców rozpali ogień w kominku, tak jak robił to codziennie. Są jednak rzeczy, które nigdy się nie nudzą. Arcymag wstał, spojrzał na drewno ułożone w kominku, wyciągnął rękę i szepcząc pod nosem zaklęcie pstryknął. Bez efektów. „Dziwne” pomyślał. Nie był przecież na tyle słaby, żeby nie być w stanie rzucić najprostszego zaklęcia, a z palców nie sypnęła nawet iskra. Spróbował jeszcze raz.

Chłopiec patrzył na pochylającego się nad kominkiem dziadka. Już chciał podejść bliżej, gdy nagle ten padł na podłogę głośno sapiąc.
- Dziadku? – rzucił się ku starcowi, który leżał skulony na dywanie charcząc. Zauważył krew płynącą z nosa dziadka, po chwili dostrzegł również krwawe łzy.
- U..uci…eee…uciek…aj – wystękał arcymag. Na twarzy pojawił się pot, palce mocno wbijały się w dywan. Chłopiec złapał dziadka za ramię
- Wyn…o..śśśsię…uci…bie….gnij! – starzec resztką sił odepchnął wnuka. Wiedział co zaraz nastąpi, nie miał tylko pojęcia dlaczego. To zdarzało się tylko przy przekroczeniu własnych limitów i tylko przy najpotężniejszych zaklęciach. Coś jest nie tak. Zresztą nie miało to teraz znaczenia, jego wnuk musiał jak najszybciej się od niego oddalić.
- Leć! – charknął a w jego oczach pojawił się ogień. Przestraszony chłopiec zrobił krok w tył i zaczął się wycofywać nie wiedząc co robić. Musi biec po pomoc. Odwrócił się na pięcie i ruszył biegiem w stronę drzwi.

* * *

- Na pewno Ci się spodoba, to spokojna dzielnica a dom robi naprawdę dobre wrażenie – prowadzący samochód mężczyzna spojrzał na siedzącą obok żonę. Uśmiechnęła się do niego. W końcu po tylu latach ciężkiej pracy udało im się wyjść na swoje. Zaczną nowe, lepsze…
- Uważaj! – krzyknęła nagle. Kierujący pojazdem odwrócił głowę i dojrzał jakiś kształt leżący na ulicy. Wcisnął gwałtownie hamulec i skręcił kierownicą.

* * *

Gdy był już na schodach potężny, gorący podmuch rzucił nim o ziemię. Chłopiec przeleciał półtora metra i uderzył głową o beton. Jedyne co widział to zbliżające się z oddali dwa jasne punkciki świateł samochodu. Plecy rwał mu palący ból, dookoła było pełno krwi, która zaczęła mieszać się z łzami dziecka.
- Pomocy – wyszeptał szlochając. Obraz zaczął mu zachodzić mgłą. Usłyszał jeszcze pisk opon zanim stracił przytomność.

* * *

- Tam leży jakieś dziecko! – wrzasnęła kobieta i wyskoczyła z samochodu. Oszołomiony mężczyzna siedział jeszcze chwilę po czym rozpiął pasy i otworzył drzwi. Jego żona pochylała się nad leżącym w kałuży krwi rudym chłopcem. Ruszył w ich stronę rozglądając się dookoła – ulica była pusta, a w domach były pogaszone światła. „Co tu się do cholery stało?!”.
- Oddycha, ale słabo. Jest cały we krwi, ale nie widzę żadnej rany. Musimy wezwać pomoc! – półelfka spojrzała zielonymi oczami na męża – Ty zostań tu z nim, a ja pojadę do najbliższego szpitala!
- Może lepiej jak ja pojadę ?
- Zwariowałeś?! Nie zostanę tutaj sama! Zostań przy nim do cholery, daj tylko kluczyki!
- Są…są w stacyjce. Co tu się mogło stać ?! – kucnął przy chłopcu – Dobra, jedź już! – kobieta wyprostowała się i ruszyła biegiem w stronę pojazdu. Nagle coś za mężczyzną błysnęło, po czym znalazł się w kompletnej ciemności. Obejrzał się za siebie – nie było ani żony, ani samochodu.
- Lym ? – zawołał – Lym! – rzucił się w miejsce gdzie stał samochód, nic nie znajdując – Lyym! – spanikowany mężczyzna zaczął rozglądać się na boki – Co tu się do kurwy dzieje?! Lyyym!
- Dziadku ? – usłyszał słaby głos w ciemnościach. Ciszę przerwała seria wybuchów. Szczątki pobliskich domów zaczęły zasypywać ulicę, która po chwili rozbrzmiała panicznymi wrzaskami.

* * *

- Jego Ekscelencja właśnie śpi, nie mogę pana wpuścić do jego komnat! – wymamrotał młody mnich cofając się pod naporem niespodziewanego gościa. Inkwizycja! Tutaj! W środku nocy!
- Zejdź mi z oczu… – powtórzyła wysoka postać nie zwalniając kroku.
- Ale tak nie wolno…tzn nie mogę na to pozwolić! Chociaż niech pan poczeka chwilę, aż… – zbladł gdy w świetle księżyca, które padało przez okno dojrzał przypasane do biodra gościa miecz i pistolet maszynowy. „W co ja się wpakowałem…”. – Ja nie… – zająknął się.
- Posłuchaj mnie i odejdź, a może zachowasz parę zębów. – syknął inkwizytor.
Mnich zaplątał się w szatę i runął jak długi na podłogę. Zobaczył tylko ciężkie, mijające go buty. – Ale tak nie wolno – szepnął jeszcze do siebie.

Inkwizytor poprawił płaszcz i podszedł do drzwi. Właśnie tutaj powinna znajdować się prywatna komnata Najwyższego Kapłana – mimo że to kobiety pełniły najważniejsze funkcje w kraju, w końcu sama królowa była Najwyższą Kapłanką, mężczyźni nie pozostawali o wiele w tyle, chociaż powszechnie było wiadomo, że męscy urzędnicy nigdy nie będą mieli tyle władzy co ich żeńscy odpowiednicy. Przynajmniej nie oficjalnie. Mężczyzna wziął głęboki oddech i zapukał do drewnianych białych drzwi.
- Przepraszam, że przeszkadzam o takiej porze, ale to naprawdę pilne – powiedział głośno, dodając w myślach „więc nie marnuj mojego czasu i rusz swoje tłuste dupsko!”. Bez odpowiedzi. Zapukał ponownie, mocniej. Chwycił za klamkę i uchylił drzwi zaglądając do środka.
- Co do… – wymamrotał i otworzył drzwi na oścież. Cały pokój był skąpany we krwi.

* * *

- Wasza Wysokość! Musimy coś zrobić, burżuazja na pewno wykorzysta to przeciwko nam! – niski mężczyzna o czarnych, tłustych włosach miotał się po sali.
- Milcz! Cały kraj stoi w ogniu, a Ty przejmujesz się paroma nowobogackimi ?! Przecież wiesz, że nie mogą mi zagrozić! Nie ośmielą się!
- To nie do końca tak, mogą…
- Milcz głupcze! – wysoka kobieta o kruczoczarnych włosach zmierzyła mężczyznę lodowatym spojrzeniem. – Najpierw mi powiedz co tu się wyprawia? Od czego jesteś premierem?
- Nnnie… nie wiem, Wasza Wysokość – wytarł pot chusteczką – Najprawdopodobniej to zamach terrorystyczny Sellandczyków, albo…
- Zamach ? Na taką skalę ? To co do cholery robi nasz wywiad ?! Jak to możliwe, żeby w jednym czasie w ogniu stanęło całe państwo ?!
- Nnnie wiem, ale… – mężczyzna zająknął się. Do sali weszła elfka odziana w zieloną, bogato zdobioną zbroję – symbol posłańców królewskich.
- Pani, mamy wieści z zachodu.
- Mówże szybko!
- Ponad połowa Stahlform znalazła się pod wodą, Pani. Do tego…
- Stahlform ?! – przerwał mężczyzna. – Chcesz powiedzieć, że połowa terytorium naszego najbliższego sojusznika została…
- To nie wszystko – elfka wzięła głęboki oddech – Sellandia również stoi w ogniu.
- Że co ?! – premier zbladł.
- To by wykluczało wersję z zamachami – rzekła królowa. – W takim razie co to może być ?
Do komnaty wbiegł młody chłopak
- Przepr…Wasza Wysss – wymamrotał ciężko dysząc. Wyprostował się i zaczął ponownie – Wasza Wysokość, mamy informacje z akademii magicznej w Marpont.
- Do rzeczy!
- T-tak, Pani. Nastąpiło… nie wiem jak to powiedzieć, oni nazwali to „rozstrojeniem magii”, praktycznie wszystkie magiczne przedmioty zaczęły eksplodować, znikać, przybierać dziwne kształty… Tysiące magów na kontynencie zginęło, ludzie zaczęli panikować, mówią, że to gniew boży. Na wschodzie kraju ludność obwinia za to kapłanów, zaczęła się prawdziwa rzeź…
- Dość. – czarnowłosa kobieta podniosła się z tronu – Zwołać mi szybko naradę i wprowadzić w kraju stan wyjątkowy! Chcę się widzieć ze wszystkimi ministrami, zebrać generałów i posłać po inkwizycję! Ale już!
- Tak, Pani. – chłopak ukłonił się nisko i wybiegł z sali razem z posłańcem.
- Emilu – zwróciła się do premiera.
- Tak, Wasza Wysokość? – blady, spocony mężczyzna odwrócił się w stronę królowej.
- Poślij po Seyleen, muszę przygotować się do narady. Możesz odejść.
- Tak, Pani. – mężczyzna dygnął i odwrócił się na pięcie, zamykając za sobą drzwi.
Kobieta opadła ciężko na tron.
- Rozstrojenie magii… Boże, daj mi siłę.

Z tematu „ogólno-wiarowego” jakoś zeszliśmy na temat Biblii. Jakie było moje zdziwnie, kiedy na pytanie „chyba nie wierzysz, że te wszystkie wydarzenia faktycznie miały miejsce?” dostałem odpowiedź „oczywiście, że wierzę”. Na początku miałem nadzieję, że chodzi tylko o wybrane fragmenty, oraz rozumienie ich jako metafor, czy coś w tym stylu, tak więc rozpocząłem dochodzenie. Jak się już pewnie domyślacie po tytule notki/artykułu, Angela (imię koleżanki) wierzy m.in. w biblijny potop. I w całą resztę innych historii opisanych w tej jakże dziwnej księdze. W to, że Ziemia ma kilka tysięcy lat, a człowiek został stworzony przez Boga również. Spodziewałbym się wszystkiego w dzisiejszych czasach bardziej niż usłyszenia takich teorii od jakby nie patrzeć inteligentnej osoby.  Zapytana o to, czy odrzuca w takim razie teorie doboru naturalnego, lata nauki historyków, fizyków i kosmologów wyraźnie się zmieszała i nie bardzo wiedziała jak odpowiedzieć.

Przyjrzyjmy się jednak na chwilę samemu fragmentowi o arce:

„W roku sześćsetnym życia Noego, w drugim miesiącu roku, siedemnastego dnia miesiąca, w tym właśnie dniu trysnęły z hukiem wszystkie źródła Wielkiej Otchłani i otworzyły się upusty nieba; przez czterdzieści dni i przez czterdzieści nocy padał deszcz na ziemię. I właśnie owego dnia Noe oraz jego synowie, Sem, Cham i Jafet, żona Noego i trzy żony jego synów weszli do arki, a wraz z nim wszelkie gatunki zwierząt, bydła, zwierzątek naziemnych i wszelkiego ptactwa skrzydlatego; wszelkie istoty, w których było tchnienie życia, weszła po parze do Noego do arki. Gdy już weszły do arki samiec i samica każdej istoty żywej, jak Bóg rozkazał Noemu, Jahwe zamknął za nim [drzwi]” (Rdz 7, 10-15) „

Teraz czy dobrze rozumiem – 600-letni Noe załadował się na statek z rodziną i „parą” z każdego gatunku zwierząt i pływał tak sobie 150 dni. Przyznam się,  że aż wstyd pisać o czymś takim, tym bardziej mnie przeraża fakt, że ktoś w to może wierzyć w dosłownym znaczeniu. Powyższy fragment jest chyba najczęściej przytaczaną biblijną przypowieścią przez wszystkich naukowców oraz (jak to mnie kiedyś nazwał nauczyciel filozofii) „bojowych ateistów” – przecież samych ssaków mamy ok. 5500 ( gatunków, teraz pomnóżmy to przez dwa), do tego dochodzi jeszcze pożywienie, problem z utrzymaniem czystości i tak dalej i tak dalej. Nie wiem po co to piszę, naprawdę mam nadzieję, że każdy sobie z tego zdaje sprawę. Pomijam fakt wieku Noego. Ostatnio w telewizji oglądałem poświęcony temu zagadnieniu program (oczywiście wyprodukowany w USA, tam ciemnota przybrała już chyba najwyższy poziom) i wiecie jakim argumentem zostałem poczęstowany ? Że najwyraźniej ludzie kiedyś żyli dłużej, a później z niewiadomych przyczyn długość życia się skróciła. Jeszcze mi człowieku powiedz, że sam wierzysz w to co pleciesz. Myślałem, że już dawno wyszliśmy z mroków średniowiecza, niestety ludzie pokroju chociażby „naszego” polskiego Macieja Giertycha wciąż mi udowadniają, że jest inaczej.

Wracając jednak do mojej koleżanki – mimo, że faktycznie dostrzegała, że historia o Noe jest wielce niedoskonała to nie potrafiła jednak przyjąć do wiadomości, że może być nieprawdziwa. Zapytana dlaczego tak się przy tym upiera odpowiedziała: „bo tak jest w Blibli!”.  I w tym momencie dochodzimy do podsumowania i mojego spostrzeżenia, dla którego powstał cały powyższy tekst: jak widać wpajane od dziecka przekonania, ideały i historie mają większą moc niż czysta logika, a argument „bo tak jest w Biblii/tak powiedział Bóg” nadal dla wielu pozostaje argumentem ostatecznym, który rozwiązuje całą sprawę. Na tę okazję zresztą posłużę się cytatem:

Dlaczego Bóg uznawany jest za wyjaśnienie czegokolwiek ? Przecież nie jest – to raczej przyznanie się do niemożliwości wyjaśnienia, coś jak wzruszenie ramion, „nie mam pojęcia”, przebrane w rytualny i spirytualny kostium. Jeśli ktoś przypisuje cokolwiek Bogu, oznacza to zwykle, że nie ma pomysłu, co z tym zrobić. W takiej sytuacji wybiera nieosiągalne, jakiegoś tajemniczego czarodzieja. A spytaj, skąd niby taki gość miał się wziąć, usłyszysz zaraz jakąś mętną, pseudofilozoficzną historyjkę, że niby to istniał od zawsze albo jest nie z tego świata. Co, oczywiście, znowu nic nie tłumaczy.

J. Brockman, „Inteligentny projekt – nauka a nowy kreacjonizm” (CiS, Warszawa 2007)

Nic dodać nic ująć. Dochodzi druga w nocy, czas się położyć, pomyśleć, odpocząć. Ale do tematu jeszcze wrócimy. Dziękuję za uwagę.

Moja przygoda z grami fabularnymi zaczęła się jak miałem jakieś 8-9 lat w pociągu gdy jechaliśmy ze znajomymi na obóz. Jeden z kolegów (tak to wtedy wyglądało z mojego punktu widzenia) opowiadał jakąś historię osadzoną w fantastycznym świecie, drugi w tym czasie wcielał się w jedną z postaci i brał udział w przygodzie. Jako ówczesny fan literatury fantasy szybko zapytałem „co Wy robicie?”. Wtedy poznałem właśnie określenie „gra fabularna”, czy bardziej popularne określenie: RPG (z j. ang. Role Playing Games).

Łatwo było zarazić tym typem rozrywki moich znajomych i szybko zebrałem grupę 3 stałych graczy, samemu wcielając się w postać Mistrza Gry/Bajarza, czyli osoby tworzącej całą historię (już wtedy przejawiałem zapędy do boskich mocy ). Pierwsze próby były ciężkie, grało się „na sucho” czyli nie opierając na żadnych systemach kostkowych, ale po latach (już jako weteran DnD – jednego z popularniejszych systemów) muszę przyznać, że właśnie tamte „sesje” wspominam najlepiej. Chęć wcielania się w inne postacie i przeżywania fantastycznych przygód u, jakby nie patrzeć, małych dzieci nie powinna raczej nikogo dziwić. Ale te zainteresowania zostały u mnie i znajomych na dużo dłużej, zresztą trwają nadal (chociaż od ostatniej sesji minęło już parę lat), a wcale nie jesteśmy najstarszym pokoleniem graczy. Co to to nie. Co jest więc takiego pociągającego w „papierowych” grach RPG ? Co przyczyniło się do tak dużej ich popularności ?

Odpowiedź nasuwa się sama – możliwość oderwania się od rzeczywistości, wejście w skórę kogoś innego, chęć przeżycia niebezpiecznej przygody oraz chęć spełnienia własnych ukrytych ambicji, zrobienia czegoś heroicznego, znaczącego. Zdecydowana większość graczy stara się stworzyć postać-ideał, prawdziwego bohatera, mało kto chce się wcielić w zwykłą, szarą postać. Przy czym warto nadmienić, że pojęcie „prawdziwy bohater” może mieć tyle znaczeń co ludzi. Może to być przerysowany z legend i bajek rycerz w lśniącym pancerzu, postać elfiego łowcy, niewysokiego lecz silnego krasnoluda, czy sarkastycznego i niezbyt przyjemnego czarownika, a nie zapominajmy, że świat fantasy to tylko jedno z miejsc, do których może ponieść nas wyobraźnia. Wróćmy jednak do tematu. Zdecydowana większość z Nas żyje w ciągłej rutynie, obarczony tymi samymi obowiązkami – nie ważne na jakim etapie życia się znajdujemy, czy chodzi o szkołę czy pracę, jesteśmy niewolnikami rutyny. Boimy się zmian, albo raczej konsekwencji, które za nimi się ciągną. Bo życie jest jedną wielką niewiadomą i nie chcemy wrzucać do niego jeszcze większej ilości niewiadomych – to oczywiście generalizacja, do tego dość popularna, a wyżej przytoczony slogan o życiu jest bardziej wytarty niż spodnie niejednego metala. Jakby jednak nie patrzeć jest w nim sporo prawdy, widzę to chociażby po sobie – dotąd bardzo bałem się ryzykować, nadal się boję. Szukamy więc innych możliwości „samorealizacji”.

Dla wielu właśnie taką możliwością jest ucieczka do świata wyobraźni. Ogromna część naszego społeczeństwa nazywa to dziecinadą, a ludzi grających w RPGi (zresztą to tyczy się także gier komputerowych, ale tym może zajmiemy się kiedy indziej) wyzywa od niedojrzałych. Nie wiem co ma do tego dojrzałość – lepiej, żeby poszli się najebać czy spuścić komuś wpierdol ? Albo siedli jak te zombie przed telewizorem ?  Żebym nie został zrozumiany źle: nie uważam generacji roleplejowców za lepszych w czymkolwiek, człowiek jak to człowiek, każdy jest inny. Jeżeli jednak nie szkodzimy nikomu, to co komu do tego jak spędzamy nasz wolny czas ? Niech każdy zajmie się najpierw sobą… Ale znów odbiegamy od tematu

Wcielając się w inną postać przeżywamy jej problemy jakby były naszymi, nie dbając jednakże w takim stopniu o konsekwencje – działamy ryzykowniej, kierujemy się częściej emocjami niż zdrowym rozsądkiem, bawimy się. Wielu preferuje styl „pal i gwałć”, tworzy postacie wielkich wojowników niszcząc i mordując wszystko i każdego kto tylko stanie im na drodze. Zdecydowanie moralność schodzi na dalszy plan, kierujemy losami kogoś innego więc nie przejmujemy się tak bardzo sumieniem, przecież w końcu tak naprawdę nie robimy krzywdy nikomu prawdziwemu.  Sporą popularnością cieszy się także system „Wampir” – jak wiadomo złe, bądź „nie do końca dobre” i dwuznaczne postacie pociągają najbardziej.  Wampiry ostatnio są w modzie – ciężej chyba o bardziej „szarych” bohaterów. Co nam się w nich tak podoba ? Wg mnie chodzi o tą stałą walkę między człowiekiem a drzemiącą w nim bestią, pierwotnymi instynktami oraz ogólnym poczuciem siły, jaką niewątpliwie daje wcielenie się w istotę nieśmiertelną.

Tylko, że jak we wszystkim należy znać umiar. Mimo wszystko więcej satysfakcji daje samorealizacja się w prawdziwym życiu, nie zawsze ucieczka jest rozwiązaniem. Dopóki jest to tylko rozrywka – ok. Ale jak staje się już czymś więcej to, jakby to zapewne napisała moja znajoma, „należy zmienić lekarza”

I tym optymistycznym akcentem kończę biadolenie.

Dokładnie osiem miesięcy temu, gdy byłem na święta w Polsce, nie wiedząc za bardzo co ze sobą zrobić udałem się do pobliskiej księgarni. Nie szukałem niczego konkretnego, jak zwykle zresztą. Moją uwagę przykuła niebieska książeczka autorstwa Paulo Coelho zatytułowana „Być jak płynąca rzeka”. Jako, że byłem wtedy tuż po lekturze jego „11 minut” (której to też zamierzam poświęcić jeden z „kącików”) nie zastanawiałem się długo nad kupnem.

Na 287 stronach Coelho zebrał krótkie historyjki zasłyszane podczas swoich podróży, poprzelatane własnymi przemyśleniami. Średnia długość tych historii to 2-3 strony, tak więc książka nadaje się idealnie na „czytadło na chwilę”. Przynajmniej tak mi się wydawało. Jak się bowiem okazało niezmiernie trudno jest się od lektury oderwać – mi osobiście ta sztuka się nie udała i siedziałem, dopóki książki nie ukończyłem (zajęło mi to dobre kilka godzin). Ciężko wskazać jakiś konkretny temat książki, jako że historie w niej opisane są tak różne i dotykające różnych zagadnień, że jest to po prostu niemożliwe. Część z nich to opisy ceremoni, lokalnych wierzeń, legend, znajdzie się także kilka przemyśleń i anegdot – a wszystkie czyta się tak samo dobrze. Miejscami jednak wychodzi religijnosć autora, przez co część tekstów może się wydawać osobom niewierzącym trochę dziecinna i naiwna, ale mi to osobiście bardzo nie przeszkadzało – jak wszędzie zdarzają się fragmenty lepsze i gorsze, mimo wszystko jednak jako całość książka jest naprawdę dobrą i mądrą pozycją, którą polecam każdemu fanowi dobrej literatury. Osobiście bardzo podoba mi się fragment zatytułowany „Oto moi adwokaci” (mam nadzieję, że nie łamię żadnych praw przytaczając go tutaj ^^):

- Ten król jest potężny, bo ma pakt z diabłem – powiedziała pewna świątobliwa kobieta. Chłopak zdziwił się.
Po jakimś czasie, gdy jechał do innego miasta, usłyszał siedzącego obok człowieka:
- Wszystkie te ziemie należą do jednego pana. To na pewno jakaś diabelska sztuczka!
Któregoś letniego wieczoru obok chłopca przeszła piękna kobieta.
- Ta niewiasta jest na usługach szatana! – krzyknął wzburzony kaznodzieja.
Chłopiec postanowił odnaleźć diabła.
- Czy to prawda, że dajesz ludziom władzę, bogactwo i urodę ? – spytał, gdy go znalazł.
- Niezupełnie – odparł diabeł. – Usłyszałeś tylko opinie ludzi, którym zależy na mojej sławie.

Paulo Coelho, „Być jak płynąca rzeka” (Świat Książki, 2006)

I na zakończenie:

Między tym, co słuszne, i tym, co błędne, rozciąga się wielka przestrzeń.
Tam się spotkamy.
Mevlana Jelaluddin Rumi, wiek XIII

Co to jest ?! Co się dzieje z naszym społeczeństwem, że po porady musi dzwonić (i do tego płacić, 3,70 zl + vat, a jakżeby inaczej) do obcych ludzi ? Czy ktokolwiek w ogóle wierzy w te bzdury ? Cóż, ktoś chyba jednak wierzy, skoro ludzie dzwonią a tego typu programów jest na świecie od groma. Jestem ciekaw co kieruje takimi „dzwoniącymi” – faktycznie oczekują, że „wróżka prawdę im powie” i rozwiąże za nich problemy ? Potrzebują tylko motywacji („tak, tak, pogodzi się pani z mężem, ja tu w kartach nie widzę rozwodu”) ? Przez chwilę chciałem skwitować to słowem „żałosne”, ale po dłuższym zastanowieniu dochodzę do wniosku, że jest to po prostu smutne. Gdzie są przyjaciele tych ludzi, bliscy, skoro czują się oni na tyle samotni (zdesperowani? Może jednak zbyt duże słowo), że muszą dzwonić do durnego programu prosząc o radę ? Pomijam ludzi, którzy faktycznie wierzą w „moc” tych przebranych w cygańskie stroje kobiet…

Czy winnym tego stanu rzeczy może być wciąż narastający konsumizm ? Jesteśmy przyzwyczajeni, że jak czegoś chcemy to idziemy do sklepu i to kupujemy. Czy tak samo teraz jest z dobrymi radami, które w dzisiejszych czasach zamieniły się w kolejny produkt handlowy ? I dlaczego jakieś pajace z telewizji są dla wielu z nas większym autorytetem niż członkowie rodziny czy przyjaciele ? Może trochę przesadzam i wyolbrzymiam problem (i mam nadzieję, że tak jest właśnie), nie sposób jednak zaprzeczyć, że żyjemy w społeczeństwie ludzi samotnych. Szkoła, praca oraz inne obowiązki sprawiają, że trudno nam się skupić na innych sprawach i relacje międzyludzkie spadają na dalszy plan. A jak mamy problem – to łatwiej przecież poszukać odpowiedzi w internecie czy zadzwonić do telewizji. Łatwiej, ale czy lepiej ? Nie.

Walczmy z ogłupiaczami!